GEWELD-IG (De Ware Tijd, 27-06-2020)

Er is alweer een vrouw vermoord door haar mannelijke ex-partner. Volgens de verhalen heeft hij het gedaan met haar dienstwapen. Het vastgeroeste geluid van die vastgelopen elpee klinkt weer door de wandelgangen. “Stop geweld tegen vrouwen!!”. Ergens in de verte klinkt een andere stem. “Stop geweld!”. Met die stem ben ik het eens. Geweld is altijd verkeerd. Niet alleen als het tegen vrouwen is gericht. Het is een van de laagste vormen van communiceren wat mij betreft. Zoals ik het zie, komt geweld voort uit een gebrek aan kennis hoe zaken anders op te lossen en het ontbreken van zelfbeheersing.

Het beheersen van de eigen emoties is niet makkelijk en daarom vind ik dat het van bijzondere kracht getuigt wanneer een persoon zichzelf onder controle kan houden. In dit recente geval betreft het een bodybuilder die dat niet kon en met zijn actie jammergenoeg het vooroordeel ‘muscles no brains’ bevestigd. Hoewel, is dat wel echt zo? Op social media zag ik wat berichten voorbijkomen. Ondanks mijn steeds groeiende afkeer van social media moet ik toegeven dat het nog steeds handig  is, zolang men er maar niet teveel mee bezig is. Daar werden natuurlijk weer screenshots en zelfs voicemessages gedeeld. Hoe men aan die informatie komt, is mij een raadsel.

Het meest bizarre was dat de spierbundel tegen iemand zei dat hetgeen er gebeurt was door het slachtoffer zelf was gezocht. Hiermee schuift hij de verantwoordelijkheid van zijn daden op haar af. Het zal me niet verbazen als hij binnenkort ook nog zal verklaren dat het Satan of boze geesten waren die hem tot zijn daad hebben gedreven. Of misschien wel amnestie vragen omdat hij, net zoals die andere idioot van Geyersvlijt, zich wil richten op de opvoeding van zijn kinderen. Het maakt me gewoon boos omdat de kinderen van deze vrouw nu moederloos opgroeien en op jonge leeftijd met zulks bruuts geconfronteerd worden. Helemaal nu de bittere waarheid voor iedereen, en dus ook voor hen, overal en tot in detail op social media te lezen is.

Ik zou, aan de andere kant, toch echt wel wensen dat mensen die deze berichten delen, beseffen dat ze de naasten en kinderen van het slachtoffer ook hieraan blootstellen. Misschien kunnen richtlijnen voor burgerjournalistiek helpen? Ik denk dat dit een branche kan worden, of al is, waar wij niet meer omheen kunnen. Sommige kranten maken er gretig gebruik van maar alle burgers hebben ook eigen kanalen waar zij content op sharen. En omdat dit niet meer tegengehouden kan worden, zou een ethische code, gelijkend op de code van Bordeaux voor journalisten, in het leven moeten worden geroepen. Misschien zou hetzelfde, tijdelijk, gedaan moeten worden voor vrouwen?

Een speciale code of conduct uitwerken die aspecten, zoals opvoeding en partnerkeuze, bespreekt en nieuwe richtlijnen biedt. Ik wil hiermee niet de schuld bij de vrouwen leggen maar er wel stilstaan dat het opvoeden van kinderen een traditionele vrouwentaak is geweest. Waarom hebben wij onze zonen zodanig opgevoed dat zij het normaal vinden om vrouwen als objecten te behandelen? Kan dat wel zo gesteld worden, vraag ik me af? Waarom hebben wij onze dochters zo opgevoed dat zij het normaal vinden klappen te vangen van hun partner? Waarom houden wij tijdens de opvoeding zelf de genderollen in stand die de onderschiktheid van de vrouw stimuleert?

Waarom houden we zelf deze vicieuze cirkel van geweld in stand? Het geldt voor verbaal, fysiek, mentaal en financieel geweld. Ik heb het dan niet alleen over Suriname maar over ons als soort. Maar we kunnen wel onszelf als voorbeeld gebruiken. Kijk, zelfs onze aanpak voor covid19 stoelt op geweld. Kowfet’covid! Geweld vinden we terug in onze aanpak. Zelfs het waken voor onze eigen gezondheid moet middels financieel geweld in de vorm van bekeuringen gestimuleerd worden. Voor velen van ons dan. Geweld is doorspekt in alles wat wij doen. Zelfs religie stoelt op geweld en is een vorm van geestelijke mishandeling.

De rol van en de vrouw is lang onderdrukt geweest. Vrouwen van kleur hebben het nog slechter gehad. Om te kunnen overleven in een mannenwereld moest de vrouw onzichtbaar zijn, dienen of erboven uitstijgen en zich sterker tonen dan de man. Een oude werkgever, een Iraanse immigrant in Nederland, zei ooit tegen mij dat hij de revolutie van vrouwen toejuichte. “Ik vind het alleen jammer dat vrouwen denken dat zij hun vrouwelijkheid opzij moeten schuiven en net als mannen moeten worden om succesvol te zijn.” Het zette mij aan het nadenken. Ja, ik had gezien dat vrouwen in hoge functies zich vaak in van mannen afgeleide kleding gingen hullen. Een vorm van overcompenseren?

We hebben altijd geleerd dat the big bang, zoals die plaatsvindt in de baarmoeder, tot stand kwam als het snelste zaadcelletje de eicel bereikt had. Het vrouwelijke ligt daar dus als een statisch iets te wachten tot het mannelijke komt om het leven te schenken. Recent onderzoek heeft uitgewezen dat dit anders in elkaar zit. De eicel is leidend hierin en scheidt stoffen af die helpen het juiste zaadje te selecteren. Dat wil zeggen dat snelle kandidaten ook worden afgewezen net zolang tot de juiste zich aandient. De vrouwen bepalen dus op microniveau het spel. Tijd om dit op macroniveau ook te gaan doen. Laten we onze kinderen opvoeden voor de toekomst en NIET voor het verleden. Moeilijk, maar die mindshift is nodig. Anders moeten we geweld gebruiken om geweld uit te bannen en dat is absoluut niet geweldig!

Die opmerking van mijn oude werkgever is mij wel bijgebleven. Het vrouwelijke moet er zijn. In elk van ons. Net zoals dat het mannelijke er ook in elk van ons moet zijn. Als die twee in balans zijn, hebben we al veel goed gemaakt. Echter zijn we daar nog lang niet. We zijn nu nog middenin een maatschappij die haar eigen vrouwelijkheid vernietigd onder toeziend oog van niemand minder dan de vrouw zelf. Het is tijd voor actie. Tijd dat de vrouwen nu moeten opstaan en tegen zichzelf, elkaar, hun zonen en dochters zeggen dat het genoeg is. Taki na basi!