FAMIRI ( De Ware Tijd, 12-10-2019)

Vorige week is de Pride-month weer van start gegaan. Dit jaar is het thema “We are family”. Een mooi thema omdat familie enorm van belang is als het gaat om acceptatie maar ook empowerment van leden van de LGBT-gemeenschap. Vooral wanneer het jongeren betreft die met zichzelf aan het worstelen zijn. In de jaren dat ik werkzaam ben geweest bij een aantal stichtingen heb ik van dichtbij kunnen aanschouwen hoe erg het mis kan gaan wanneer familie verstek laat gaan. Kinderen worden op jonge leeftijd op straat gezet, mishandeld of zelfs sexueel misbruikt om te voorkomen dat zij zich zichzelf zijn. Het ergste vind ik dat dit soort praktijken gebeuren met de heilige boeken in de handen. Terwijl er steeds vaker wilde verhalen naar boven komen omtrent heilige predikers die niet zo heilig blijken te zijn, blijft men eerder trouw aan hen dan aan eigen vlees en bloed.

Soms denk ik dat het concept van familie zijn overrated is. Bloed behoort dikker dan water te zijn maar er zijn nog genoeg voorbeelden waarbij bloed er niet toe doet. Wie uit een gemengde familie komt, zal precies begrijpen wat ik bedoel. Helemaal wanneer het een niet-Afro-Surinaamse familie betreft waar dan iemand van Afro-Surinaamse afkomst in terecht komt. Het feit dat de persoon dan donker is, vormt een obstakel om bloed dikker dan water te laten zijn. Hetzelfde geldt voor het soort haar dat men heeft. Het moet glad zijn want krullend of kroes haar is ook een bloedverdunner. Wanneer iemand geboren word met een lichtere huidskleur binnen een donkere familie, is dat ook problematisch. Vreemd, want in  alle gevallen is het bloed rood.

Een ander fenomeen dat bloed verdunt, is geld. Dat kan voor big’ai zorgen. Of een familielid wordt gezien als een levende ATM in plaats van als een neef, nicht, zus of broer. Ook politieke keuze is een gevaar voor de dikte van het bloed. Soms is men trouwer aan een politieke leider dan aan de eigen broer of zus. Al met al kan dus gesteld worden dat biologische familiebanden vaak fragiel zijn en door al het voornoemde kunnen breken. Eigenlijk is het beter om zelf een familie samen te stellen. Dat brengt ons weer bij de LGBT-gemeenschap. Dat is een groep die vaak alleen maar kan terugvallen op een familie die niet biologisch is maar door de jaren heen middels trouwe vriendschappen bewezen heeft een beter vangnet te zijn.

Misschien is dat ook wel hoe het moet zijn. Dat we simpelweg op deze wereld komen door geboren te worden binnen een biologische familie die ons een bepaalde basis geeft waarna we zelf de wereld ingaan om gelijkgestemden te vinden. Zelf, als einzelganger, denk ik elke dag aan mijn familie maar in fysieke vorm zie ik hen weinig. Mijn samengestelde familie zie ik vaker. Dat komt omdat ik bij hen helemaal mezelf kan zijn. Bij mijn biologische familie ben ik dat ook maar dan op een andere manier. Ik moet zeggen dat er een paar biologische familieleden zijn die mij door en door kennen. Maar ook daar heb ik een bewuste keuze in gemaakt. Mijn samengestelde familie is een combinatie van biologische familie en vrienden die ik tot familie heb gemaakt. Voor mij werkt dat.

Laatst had ik een coachingsgesprek met een veertienjarige jongen die al wist dat hij op mannen valt. Zijn moeder accepteerde het niet en scheepte hem op met allerlei ‘zou moetens’ die ze uit een heilig boek haalde.  Zijn vader mishandelde hem om de ‘meiti’ uit hem te slaan. Ik zag gewoon een jongen die een oude ziel had en bijzonder slim was voor zijn leeftijd. Iedere keer als ik eraan denk, vult mijn hart zich met woede richting zijn kortzichtige ouders.

Mijn hart brak maar toch gaf ik hem, op zijn verzoek, het volgende advies: “Doe wat ze van je willen want je bent nu nog afhankelijk van hen. In hun hoofd proberen ze jou te redden van een maatschappij die vervelend kan zijn voor ons soort mensen. Onthoudt dat je ouders van je houden ook al zullen ze dat soms niet tonen. Ze handelen uit angst voor wat ‘men’ wel niet zal zeggen. Doe goed je best op school. Houdt je rustig. Maak een plan en zorg ervoor dat, zodra het kan, je zelfstandig gaat wonen, zodat niemand meer tegen je kan zeggen hoe je moet zijn. Je zal een deel van je familie kwijtraken. Maar je zal er nieuwe familie bijkrijgen die je accepteert zoals je bent. Verloochen jezelf niet maar zorg er ook voor dat je niet dakloos wordt. Onthoud dat het belangrijkste familielid die persoon is die in de spiegel naar je kijkt.”