Wie hard werkt, moet beloond worden. Anderen
gaan dat namelijk niet zo snel doen. Daarom heb ik van mijn moeder geleerd dat
ik altijd aan het einde van elke maand, als eerste uitgave van mijn salaris,
iets voor mezelf moet kopen. “Voordat je wat voor een rekening dan ook betaald,
yu musu bay wan sani gi yu skin, gi yu
srefi, bika na yu e wroko heri mun!” Ik vond het meteen een mooi idee en
ben het trouw blijven doen. De groei die ik door heb gemaakt, is te merken aan
de beloningen die ik mijzelf gun. Vroeger kocht ik een fles rode Fernandes,
toen werd het een lekker geurtje en soms een diner in een, bij voorkeur, sushi
restaurant. Dat laatste is iets waar ik erg naar uitkijk. Het eten van rauwe
vis geeft me bijna vleugels. Of vlinders in mijn buik. Soms allebei tegelijk.
Nu ik ouder word en ander soort werk verricht,
waarbij ik niet elke dag ergens moet zijn op gezette tijden en dus ook niet op
gezette tijden inkomsten heb, is ook de regelmaat van belonen weggevallen. Dat
heeft zijn voor- en nadelen. De beloningen zijn nu schaarser maar anders en
groter. Vroeger was het een fles rode Fernandes, toen werd het een boek. Later
werden het meerdere boeken of een geurtje. In Suriname trakteer ik mezelf op
etentjes bij de wat betere restaurants. Maar het liefst beloon ik mezelf met
nieuwe of grensverleggende ervaringen. Het was dan ook alsof het zo had moeten
zijn toen ik bij het ontvangen van een vergoeding een aanbieding voorbij zag
komen die mij direct bezighield. Skydiven! Niet solo maar een tandemsprong. Men
zit dan vast aan ervaren springer die het hele proces begeleid.
Ik moet zeggen dat ik, toen ik eenmaal
gereserveerd en betaald had, die avond thuis een paniekaanval kreeg. Wat
bezielde me? Van mezelf moest ik het toch doen. Voornamelijk omdat ik mijn
hoogtevrees in de ogen wilde kijken maar zeer zeker ook voor de ervaring.
Vrijheidsbeleving is altijd belangrijk geweest voor mij. Ik krijg het bijvoorbeeld
al benauwd wanneer ik denk aan in de kast zitten. Niks voor mij, die gevangenschap.
Het ervaren en genieten van vrijheid, het liefst samen met anderen, dat is van
belang voor mij. Aan die gedachte hield ik vast totdat de betreffende datum en
de sprong zelf naderden. Met trillende handen stond ik die dag op vliegveld
Zorg en Hoop. Ik had nog niets gegeten maar ik had geen heel de dag geen honger.
Mijn suikerspiegel baarde mij zorgen maar ik denk dat de adrenaline mij in
evenwicht hield.
Na anderhalf uur voorbereiden, stegen we op in
een klein vliegtuigje waar de deur en stoelen uit waren gehaald. Er was veel
turbulentie en het vliegtuig rammelde, schroefjes draaiden los, ducktape schoot
los en waaide uit het vliegtuig, dingen vielen vanaf het plafond omlaag en
langzaam steeg de wijzer op de hoogtemeter naar 9000 voet. Dat was de hoogte
waarvan we zouden springen. Daar aangekomen cirkelde het vliegtuig boven de
wolken en met alle gemak sprong de eerste parachutist eruit. Dat betekende dat
ik de volgende was... Een tel later zat ik in de vrije val, tussen de wolken.
Ik schreeuwde het uit. Niet van angst. Maar tja, wat was het dan wel? Ik was
uitzinnig van vreugde! Het bleek de meest bijzondere ervaring in mijn leven tot
nu toe. Weer iets van mijn bucketlist!
In de lucht zweven zoals een vogel dat deed. De
stad van boven zien, zelfs voorbij Braamspunt. Paramaribo in vogelvlucht.
Omringd door niets. Vrijheid. Het liefst bleek ik in de lucht. Maar de grond
riep...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten