Wat heb ik toch een.. Wat is het? Een hekel?
Ja, ik heb een lichtelijke hekel aan de maand december. Die hekel heb ik
ontwikkeld sinds ik in Suriname woon. Ik ben namelijk een van die mensen voor
wie elke dag een gewone dag is. Kerst vier ik bijvoorbeeld al jaren niet meer
omdat ik het een commerciele happening
vind. Vanuit religieus oogpunt doet het me al helemaal niets. Als kind vond ik
het leuk om te weten dat het ‘kindeke Jezus’ geboren was op die dag. Maar
naarmate men ouder wordt, gaat de charme daar vanaf. Net zoals met Sinterklaas
en de Kerstman.
Het idee om er dan een ‘gezellige’ familie
happening van te maken, werkte eventjes. Maar na de zoveelste keer lege
afspraken te hebben gemaakt zoals “Oja, dit gaan we vaker doen, he!”, ben ik
dat hele manjabosu ding met een
knipoog gaan bekijken. Het voordeel dat ik er nu voor mezelf uithaal is het
besef dat ik tijdens de Kerst door niemand lastig gevallen word! Hoe ik die
dagen vier? In mn bed, slapend. Wanneer ik wakker word, geniet ik van een
lekker kopje vers gezette koffie en ik ga verder niksen of achterstallig werk
inhalen.
Elk jaar zeg ik tegen mezelf “Ik ga buiten de
stad in de maand december!”. En elke keer blijf ik en erger ik me de hele maand
groen en geel aan de constante drukte in het verkeer in combinatie met het
leeghoofdige fesa-gedrag van mensen.
Het is net alsof de meeste mensen in de maand december een andere job hebben. Als
Profesioneel Alcoholmisbruiker, Beroepsfeestvierder, Cocktail Verslinder of
Beroepsrijder Onder Invloed. En dan heb ik het nog niet over die groep van mijn
soort, de Surineds, die dan op Zanderij al de neus ophalen omdat ze naar dat bakabeni land van hun ouders en
voorouders moeten komen. En dan wel in december, wanneer de tickets het duurst
zijn, want ‘ja, is fesa!!’
Ach, de overdreven drukte, het feesten alsof
het brood op de plank brengt en de Surined-plaag staan me tegen in deze
periode. En ja, ik zeg Surined-plaag. Ik mag toch wel een beetje de spot
drijven met mijn mensen? Ze af en toe een beetje met hun neus op het feit
drukken dat het echt niet kan hoe ze zich soms gedragen hier, toch? Elk jaar
zijn er weer Surineds die verbaasd zijn dat er in Suriname pinautomaten (ATM’s)
zijn. Of dat er fastfood ketens zijn.
En goede sushi of echte Italiaanse pizza. Soms moet ik tot vervelends toe
uitleggen dat het echt geen achtergestelde boel is hier.
Ja, er is veel krom maar aan de andere kant is
het toch wel mooi dat een natie, waarin men vaak erg asociaal tegen elkaar doet
op basis van huidskleur, gender identiteit, geaardheid of politieke keuze, in
de maand december toch samenkomt. Ook al is het om zich gezamenlijk te
misdragen. Daarin vinden mensen elkaar. Misschien is dat de reden dat ik
december niet kan velen. Omdat ik vind dat ze het hele jaar door zo aardig
tegen elkaar zouden kunnen zijn. Of misschien moet ik echt een keer naar het
binnenland gaan. Of mezelf gewoon opsluiten en wegblijven van dat gekke
commerciele gedoe dat eigenlijk alleen bedoeld is om ons die hardverdiende
centjes afhandig te maken. Nee, van mij mag het vlug voorbij zijn zodat we snel
weer tot de orde van de dag kunnen.
De eerste januari is altijd mijn
lievelingsdag. Waarom? Omdat ik weet dat velen vanaf die dag de buikriem erg
strak moet aantrekken en dat ik lekker ga genieten van het geld dat ik bespaard
heb!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten