Terwijl ze zich probeerde los te wurmen uit
zijn te stevige omaring, sprak hij zachtjes tegen haar. “Schatje, alsjeblieft,
kom naar huis. Ik ga je niet slaan, ik beloof je. Ik wil alleen dat je naar
huis komt. Ik hou van je. Alsjeblieft.” Zijn gezicht was vol berouw en
verdriet. Ze ging steeds minder tegenstribbelen en vertelde hem dat ze niet bang
was voor zijn klappen. Het zou juist in een pittige vechtpartij ontaarden.
Van een afstand keken omstanders toe en
fluisterden onderling. “Ze houden echt van elkaar. Maar zijn matties plagen hem omdat zij transgender
is.” “Ai, ze zeggen dat zijn vrouw een man is. En da frustreert hij,
da a e nak a sma.” “Ey, ma den mattie fu eng werede,
yere!” Triest eigenlijk, dat twee mensen die bij elkaar het geluk gevonden
hebben, soms bezwijken onder ‘peer
pressure’ van zogenaamde vrienden.
Vrienden zijn mensen die je door en dik en dun
steunen. Ze moeten je de waarheid zeggen maar wel altijd respect behouden voor
je keuzes. Regelmatig hoor ik verhalen van volwassen mannen wiens leven
moeilijk word gemaakt door vrienden, en collega’s. Ik stel ze dan altijd de
vraag “Zijn het dan wel echte vrienden?” Vaak zijn ze stil omdat dan meteen de
hersenen gaan werken en ze beseffen dat ze een beetje als bobo’s doen.
Een keer heb ik een man echt even een
bemoedigend praatje moeten gegeven. Hij was zo trots dat hij al zes jaar niet
was uitgelopen voor zijn vrouw. Mijn grote mond weerhield mij er niet van om te
zeggen dat het niks was om trots over te zijn maar dat het zo hoorde. “Ik ben
trots omdat al die tijd mijn vrienden mij hebben uitgemaakt voor mietje omdat
ik niet net als zij met andere vrouwen ging terwijl hun vrouw thuis was met de
kinderen.” Ze hadden hem zelfs belachelijk gemaakt omdat hij geen alcohol wilde
drinken.
Nadat ik dat had gehoord, was ik ook wel een
beetje trots op hem moet ik toegeven. Hij had zelfs iets gedaan dat
onontkoombaar was, wilde hij een gelukkig gezinsleven. Namelijk al die vrienden
gedag zeggen. Dat was, toevallig?, ook zes jaar geleden. Nu dronk hij af en toe met collegas nog een drankje in een
bar waarbij hij zijn vrouw altijd op de hoogte stelde.
Ik wou dat ik ook zo een gesprek kon hebben
met die man wiens geliefde een transgendervrouw was. Het is nou eenmaal zo dat
het leven allerlei uitdagingen op je pad brengt en dat het de kunst is hier op
een goede constructieve manier mee om te gaan. En dat wil niet zeggen dat je
moet verbergen wie je bent of liefhebt om mensen die niet veel beter zijn te
behagen. Staan voor wie of wat je bent is moeilijk maar wel de moeite waard.
Aan het einde van de rit zal het echt niet zo
zijn dat je denkt aan het geslacht van je partner bij leven maar aan de leuke
herinneringen en de liefde. Ik vind die man moedig dat hij ondanks zijn
omgeving en het effect daarvan op zijn relatie toch nog ervoor strijdt. En, zeg
nou zelf, als het minder gaat met hem, wie zal er voor hem zijn? Niet de
vrienden. Dat is omdat het ineerste instantie al geen vrienden waren. Waarom
zou je iemand zo frustreren dat hij zijn eigen geluk gaat dwarsbomen?
Daarmee praat ik zijn losse handjes niet goed,
zeker niet. Maar we moeten beseffen dat onze uitspraken en handelingen een
gevolg hebben voor mensen die soms onschuldig zijn. Wat maakt het trouwens uit
in welke verpakking een kadootje zit?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten